Işık'ın Mucizeleri ve Yaşamanın Akılalmaz Güzelliği

Yaşamında kaç insan olduğunu ve bunların kaçının kadın olduğunu düşündü Selim ve birden bir kadınla bir erkeği hatırladı. Her insan gibi öyküleri çok uzundu her ikisinin de ama Selim'in aklında yalnızca birer sahne vardı ikisiyle ilgili. Birinde kadın erkeğe duyduğu ilahi aşk nedeniyle çok büyük bir acı çekiyor ve bu acıyı tırnaklarıyla etinin arasına batırılan iğnelerle anlatıyordu. Diğerindeyse adam belirli bir sürede kısa ilişkilerle birlikte olduğu kadınların sayısından söz ediyor ve bu sayıyı belirli varsayımlarla hesaplayarak doğrulamaya çalışıyordu. On yılda bin miydi, yirmi yılda beş bin miydi, Selim sayıyı hatırlamıyordu. Gecen yüzyılda beş yılda on milyonlar mı, on binlerce günde binler mi ölmüştü, bilmiyordu. Çocukların ve kadınların ve erkeklerin ve tüm insanların gözlerindeki acıyı ve yüzlerindeki derin çizgileri biliyordu yalnızca. Selim galiba erkeğin ölümüyle biten bir başka kadının ve erkeğin öyküsünü hatırladı. Selman'ın bir arkadaşı film televizyonda gösterildiğinde ertesi gün dairedeki bütün kadınların kendileri için binlerce kilometre yol yapmayı göze alacak bir erkek bulma hayalleri kurduğundan söz etmişti. Selim Selman'ın bunu kadınları küçücük dünyalarına sıkışmış küçücük insancıklar olarak görüp küçümseyen bir havayla anlattığını hatırlıyordu. Selman'ın gençliğinde kadınlarla erkekler arasındaki duvarlar daha yüksekti. Kadınların ve erkeklerin bedenleri ve ruhları birbirine çok uzaktı. Birbirlerine dokunmaları çok zordu.   Kendilerine dokunmaları zordu. Birbirlerini ve kendilerini anlamaları kolay değildi. Sonra yaşam ve iletişim biçimlerindeki değişimler duvarlarda çatlaklar açmaya başlamıştı. Çatlaklar bazılarına özgürlük, bazılarına daha büyük ve daha çok baskı getirmişti. Selim Melda'yla kavuşamasa bile şanslı olduğunu düşünüyordu. Yaşamında Işık'lar ve Sima olmuştu. Bir gün ve bir an için bile yaşamaya değer olabileceğini düşünürken, onlarla güzelliklerin yıldızlar gibi çoğaldığını hissetmişti. Tanıdığı son Işık, ona akılla bedenin ve ruhla tenin arasındaki sınırların kalktığı bir dünya olabileceğini düşündürmüştü.

Bu Işık tanıdığı hiçbir insana benzemiyordu. Biraz Selman'la birlikte izlediği eski kovboy filmlerinden birindeki bir kadını hatırlatıyordu. Kimseye "Hayır" demediğini söylüyordu kadın ve gerçekten kimseyi reddetmiyordu. Gülmeye ve dokunmaya konan sınırlar yaşamı çok sertleştiriyordu. Kadın Selim'i rüyalarına girip ona dokunacak, ona hayal bile edemeyeceği deneyimler yaşatacak kadar çok etkilemişti. Işık da farklılığını ilk tanıştıkları gün bile duruşu ve bakışları, sözleri ve sessizliği, yakınlaşmasındaki ve uzaklaşmasındaki kışkırtıcı müzikle göstermişti. Buluştukları ilk günden başlayarak hep yeni sürprizlerle gelmişti. Sevmeyi ve sevilmeyi, konuşmayı ve dinlemeyi, susmayı ve susturmayı, oynamayı ve oynatmayı, kıpırdamayı ve kıpırdatmayı, dokunmayı ve dokunulmayı çok iyi biliyordu. Yaşamanın akılalmaz güzelliğini gösteriyor ve yaşatıyordu.

Selim ona Işık kadar rahat ve güzel dokunan bir başkasını görmemişti. Bir tüy gibi hafifti ve dağlardan denizlere akan kar suları kadar doğaldı. Birbirlerine dokundukça birlikte uzun yolculuklara çıkıyorlar, erişilmez yerlere gidiyorlardı. Işık Selim'in kendisinin bile pek dokunmadığı yerlerine dokunarak inanılmaz heyecanlar yaratıyor, bulduğu her güzellikle uzun uzun oynuyordu. Selim onun yarattığı harikaların yansımalarını bulup göndermeye çalışıyor, Işık gizli denizlerinin yollarını bulması için ona yardım ediyordu. Selim her yerine böyle rahat ve güzel dokunan bir başkasını görmemişti.

"Işık varsa evrende mucizeler de mutlaka olmalı ve her biri her zaman hep yeni mucizeler yaratacak güçte olmalı" diye düşündü Selim. Kendini Işık'ın ellerine ve güzelliğine bıraktı. Melda'yı ve Sima'yı unuttu.

http://seliminoykuleri.blogspot.com/2016/11/selimin-oykuleri.html

http://seliminkucukoykuleri.blogspot.com/

http://seliminkucukoykuleri.blogspot.com/2018/12/selimin-kucucuk-oykuleri.html

Selim'in Aynası

Selim uyanıp yüzünü yıkamak için banyoya gidince inanılmaz bir güzellikle karşılaşarak şaşırdı. Karşısında daha önce gördüğünü hiç sanmadığı, ışıltılı ve dolgun saçları gizemli yüzünü çevreleyerek biçimli omuzlarına inen, bedeninin her noktası sanki Selim dinlesin, görsün, koklasın, tatsın ve dokunsun diye yaratılmış olağanüstü bir kadın vardı. Selim baktıkça onun sıcaklığını hissediyordu. Gözleri soldan sağa, yukarıdan aşağı, aşağıdan yukarı ve beklenmedik hareketlerle rastgele dolaştıkça gözlerine inanamıyordu. Yaşamı boyunca karşısına çıkmış tüm Melda'lardan ve Işık'lardan daha güzeldi. Kusursuzdu.

Aynaya yaklaştığında şaşkınlığı daha da arttı. Kadın bir anda karşısında belirmişti ve önünden çekilmiyordu. Kendine güvenen, rahat bir duruşu vardı ve doğrudan Selim'in gözlerinin içine bakıyordu. Selim yıllardır yaşamamış olduğu bir heyecanı yeniden duydu. Eskiden bu kadını çok yakından tanımış, sonra bir daha hiç görmemiş olabileceği duygusuna kapıldı. Selim'in çocukluktan çıkmakta olduğu dönemlerde babası evin banyosunu yenilemişti. Tadilatı yapanların önerisi üzerine, derinlik duygusu vererek banyoyu geniş göstermesi için adeta boy aynası kadar büyük bir ayna konmuştu. Selim geceleri ve gündüzleri evde Işık'la yalnız kalarak birlikte bu aynanın karşısına geçmek için fırsat bulduğunda az hayal kurmamıştı. Ayna onun düşlerini saklayabilmiş olsa başından sonuna izlemek isterdi.

Selim'in düşleri aynanın tanık olduklarının pek küçük bir bölümüydü. Abisi Selman belki de onun düşlediklerinin bir bölümünü gerçekten yapabilmişti. Ayna tüm yaşamlarının izleyicisi olmuştu. Selman evden uzaklaştıkça babası ve annesinin arasında önceden de var olan sorunlar çoğaşıp büyümüş, gittikçe uzayan ve sertleşen kavgalar başlamıştı. Selman tamamen gittiğinde hiç değilse Selim'in yanlarında kalması için yalvarmışlardı. Ama Selim kendisine ve Selman'a ihanet edemezdi. Işık'a olan büyük aşkını bile abisinden gizlemiş, kahramanca kalbine gömmüştü. Hep başka bir Işık bulmayı ummuş, sonra Melda'yı sevmiş, kavuşamamıştı. Hep inandıklarının peşinden gitmişti.

Aynanın içindeki kadın yüzüne ve bedenine dokunmaya başlayınca Selim neler yaşadığını önce anlayamadı. Kadın kendini tanımak istiyor gibiydi. Aradaki cama yaklaşıyor ve uzaklaşıyordu, dudaklarıyla olmayan birini öpüyor, elleri teninin istediği okşayışları bedenine ve Selim'e taşıyordu.

Aynı anda aynı duygularla ürperdiklerine Selim'in kuşkusu yoktu. Kadın aynanın içinde, Selim'se dışındaydı. İkisi de çok yalnızdılar. Dokunuşları onları çoğaltıyor, soluklarını hızlandırıyor, tenlerini ısıtıyor, umulmadık yolculuklara çıkarıyordu. Gerçekleşmesinin pek kolay olmadığını bilseler de, ikisi de günün birinde birbirleriyle ya da bir başkasıyla bütünleşebilmeyi umuyorlardı.

Selim kadının aynanın arkasındaki bulanık yüzüne dikkatle bakarak onu daha iyi görmeye çalıştı. Tanıdık geliyordu. Selman'ın içten ve güzel yüzünü biraz hatırlatıyordu.

Selim'in Öyküleri, http://seliminoykuleri.blogspot.com/2016/11/selimin-oykuleri.html